Neden Asgardia Uzay Ulusuna Katılmalıyım? Neden Asgardia Resident Olmalıyım? İlk kurulduğu günden beri (tam olarak 2. gün katıldım), bir Asgardialıyım. Katıldığım ilk günlerden itibaren aktif ve etkin bir şekilde rol almaya özen gösterdim. Açıkçası çocukluk özlemim olan UZAY, beni Asgardia‘ya çekti ama tabii ki esas neden bu değildi! Bildiğiniz gibi dünyayı mahvettik! Dünya üzerinde bizden başka bir canlı türü yoktur ki, kendisine hava, su, yiyecek, barınma ve daha birçok konuda cömert olan Dünyayı belki de daha net ismiyle DOĞA‘yı yok etsin! Bu yok edişin, bana göre, en büyük ve hatta tek nedeni ise AÇ GÖZLÜLÜK! Daha fazla toprak ve dolayısıyla daha fazla yıkım! Her mahvedilen doğa parçası da, maalesef, diğer canlıların yaşam alanlarını yok ediyor. Ama bu insanları durdurmuyor! AÇ GÖZLÜLÜK en baştaki nedense de buna yönlendiren güdüleri sağlayanlar da aç gözlülüğün Nirvanasında yaşayan Siyasiler, daha çok para peşinde koşan acımasız holdingler, sömürgeciliği vazgeçilmez olarak gören Sömürgeci devletler! İşte tüm bunlar ve daha fazlası nedeniyle, geleceğimiz olan ÇOCUKLARIMIZ için Asgardialı olmalıyız. Gelecek nesillerimize, onlardan emanet aldığımız değerleri sapsağlam teslim etmeliyiz. Asgardia’ya katılmamın birinci nedeni budur! Lütfen sizler de düşünü! Neden Asgardialı olmalıyız? Peki, Tamam! Ama Neden Yıllık ücret Ödemek Zorundayım? Takdir edersiniz ki, bir ülke kurmak öyle sanıldığı gibi kolay bir şey değil. Asgardia şu an için Online olsa bile, birçok gideri bulunmaktadır. Asgardia bir ULUS haline gelene kadar neredeyse tüm masraflar Devlet Başkanımız tarafından ödendi. Şahsi hesabından tabii ki! Bu şekilde devam ettiği takdirde de bir devlet olmaktan çok, bir şirket gibi devam etmek zorunda kalacaktı. Yıllık 100€ birçok ülke için (Türkiye de dahil) oldukça yüksek bir tutar. Bunu kabul etmemek imkansız. Ancak, aylık olarak bir kenara atılabilecek bir miktar, ödeme zamanı geldiğinde yardımcı olacaktır. Lütfen beni yanlış anlamayın! Kimseye akıl vermek gibi bir niyetim olmadığı gibi, haddim de değil! Ama eğer amaç geleceğimiz teslim edeceğimiz çocuklarımız ise, bir şekilde de yolunu bulmamız gerekiyor. Kaldı ki, yaşadığımız tüm ülkelerde, işlerin bir şekilde yürütebilmek ve devamlılığı sağlamak için uygulanan birçok yöntemle birlikte, vergi sistemi de bulunmakta. Bu 100€’yu, en azından bir süre, Asgardia’nın gelişimi için bir vergi olarak düşünmek, belki de, biraz daha kabullenmemizi kolaylaştırabilir. Asgardialı Ne Tür Avantajlarım Olacak? Yukarıda da bahsettiğim gibi, bir ülke kurmak öyle basit bir şey değildir. Dolayısıyla, henüz tüm aşamaları tamamlamamış olan Asgardia için, önümüzdeki yapılması gerekenler listesi oldukça kalabalıktır. Bunları sıralayacak olursak; Diğer ülkelerle ikili ilişkiler geliştirmek, Diğer ülkelerle ikili anlaşmalar yapmak, Asgardia içindeki devletleşme alt yapısının sağlam bir şekilde kurulması için, gerekli yasa çalışmaları yapmak, Etkin ve güvenilir bir ekonomi politikası oluşturmak, Etkin ve sürekliliği olan, bilime ve öğrenmeye, araştırmaya öncelik veren bir eğitim sitemi oluşturmak ve hayata geçirmek, Ülkenin yapısı gereği, diğer ülkelerden farklı ve daha insancıl bir adalet ve hukuk sistemi kurmak, Yine, diğer ülkelerden farklı olarak, hem siber hem de fiziki güvenlik alanlarında etkin olacak bir güvenlik sistemi geliştirmek. Bunlar çoğaltılabilir tabi ki. Tüm bunlara baktığımızda, Asgardia’nın 100€ Resident Ücreti ile sağlayacağı avantajlar, şimdilik, biraz daha sınırlı olacaktır. Neler olacak bu avantajlar bir bakalım: Ebeveynlerden birinin bu ücreti ödemesiyle, 18 yaş altı çocuklar da Resident statüsü kazanacaklar. 18 yaş altı çocuklar da dahil, tüm aile (ebeveynlerin her ikisi de ödemişse tüm aile. Aksi takdirde, sadece ödeyen ebeveyne) Asgardia Kimlik kartı sahibi olacak. (Bu kimliklerin fiziki olarak hazırlanması ve dağıtılması dağıtılması konusunda çalışmalar devam ediyor. Zamanla ilgili bilgi, resmi olarak verildiğinde, sizlerle paylaşılacak.) 18 yaş altı çocuklar da dahil, tüm aile (ebeveynlerin her ikisi de ödemişse tüm aile. Aksi takdirde, sadece ödeyen ebeveyne) Asgardia Pasaportu sahibi olacak. (Bu Pasaportların fiziki olarak hazırlanması ve dağıtılması konusunda çalışmalar devam ediyor. Zamanla ilgili bilgi, resmi olarak verildiğinde, sizlerle paylaşılacak.) 40 yaşını aşmış her bir Asgardia Resident Parlamentoya girmek için seçimlere katılabilecek. Vatandaşlık işlemleri başladığında, bu ücretleri ödeyenler öncelikli olarak Vatandaşlık statüsünü alacaklar. Şimdilik sadece bu avantajlar sağlansa da, her gün yeni bir gelişmenin yaşandığı ve ikili ilişkiler konusunda çalışmaların yapıldığı Asgardia’da, daha farklı avantajlar da olacaktır. Tıpkı yaşadığınız ülkedekine benzer ve hatta daha da etkili, cezbedici avantajlar elde edebileceksiniz. Sorularınız için iletişim sayfamız aracılığıyla bana ulaşabilirsiniz. serefkaplan.com.tr

Hello I am Cedrick and I chose to create a profile on Asgardia to blog on exciting topics regarding the remarkable invention of watches. Many peoples desire is to flee time or even stop it. This feeling of stopping the progression of the future is often felt by those who want to stop time which according to them is the beginning of the illusion where the ruthless and noisy ego reigns as Eckhart tolle calls it:"the body of suffering". Others worship time as if it was a god. There are so many ways to see time as people on this planet. Time is not limited to a succession of figures, there is a whole psychological and sensory world that has developed over the centuries. There is in man a tenacious will to live for eternity in a body of flesh, in perfection. Do not grow old, do not suffer, never die ... What are your deepest feelings when you think about time? It would seem, however, that time existed even before humans. Everything on this planet obeys a predetermined life cycle. The trees have their time, the seeds too. “There is a time for everything under the sun”, as Solomon said in the book of Ecclesiasts. Before humans there were certainly the stars, and the earth continued to revolve around the Sun unwaveringly. The stars had a time of rotation and movement already very determined and according to the cosmologists in a formidable precision. Time is therefore a science that obeys mathematical laws, or mathematics has been invented to partly measure time and to decode all the mysteries of the physical world. From microcosm to macrocosm everything is organized, everything is in motion. Electrons revolve around a central nucleus. In the same way, planets around suns of different volumes, and galaxies revolve around what? Mechanical watches have a design and a principle that is a little reminiscent to the movements of the physical universe. I am talking about rotations. Everything turns and produces a measurable result. The first portable watches appeared in the sixteenth century. Their invention is traditionally attributed to the German watchmaker Peter Henlein who then designed very small clocks which he soldered a ring on the side. They could thus be worn at the end of a chain around the neck. This conception takes place around 1510, justified by archival texts, but mention is made of portable clocks made earlier in Italy. https://bit.ly/2L5L5SD Today, there is no need for a mechanical watch. We can find Digital watches at ridiculously low prices. My preference though is for mechanical watches like Rolex and Breitling watches. Over the centuries, the science of precision has added the beauty of precious metals. Some people who can´t afford brand new mechanical watches can buy gently used ones on www.chronoexpert.com In my next article, I will answer a question: If the watch is a work of art, who are the best-known geniuses and why? What did they bring to the development of this mechanical art expression?

I am working on a new science website where people can discuss the latest scientific papers. It's not ready yet, but will be ready soon. I am noting it here because most of the content is about the physical space environment and the processes that govern physical interactions from the very small to the very large.

On July 20, 1969, Apollo 11 became the first crewed mission to land on Earth’s only permanent satellite. Buzz Aldrin and Neil Armstrong set foot on a surface no human had reached before. It was an epoch-making moment watched by an estimated 600 million people, crowning a decade in which the West and the Soviet Union had vied to be the first to reach the moon. The Cold War’s space race had far-reaching consequences, not only inspiring fervent conversation and uncertainty about our relationship with the cosmos, but also hugely influencing cultural output. For fashion designers André Courrèges, Paco Rabanne and Pierre Cardin, it meant devising a whole new way to dress. As we head towards the 50th anniversary of the moon landings, Vogue looks back over half a century of design inspired by constellations, astronauts, aliens and everything else in the great unknown. https://www.vogue.co.uk/gallery/best-space-inspired-fashion BY ROSALIND JANA 24 JUNE 2019 BY ROSALIND JANA 24 JUNE 2019

ATTIVITÀ PRE-LETTURA 1. Chi è e cosa fa un cosmonauta? 2. È un lavoro che ti piacerebbe fare? Perché? 3. Come sono secondo te le relazioni tra US, Russia e Cina? 4. Come reagiresti di fronte a un alieno? C’era una volta la terra. E c’era una volta Marte. Stavano molto distanti l’uno dall’altra, in mezzo al cielo e intorno c’erano milioni di pianeti e di galassie. Gli uomini che stavano sulla terra volevano raggiungere Marte e gli altri pianeti: ma erano così lontani! Comunque si misero d’impegno. Prima lanciarono dei satelliti che giravano intorno alla Terra per due giorni e poi tornavano giù. Poi lanciavano dei razzi che facevano alcuni giri intorno alla Terra, ma invece di tornare giù, alla fine sfuggivano all’attrazione terrestre e partivano per lo spazio infinito. Dapprima nei razzi misero dei cani: ma i cani non sapevano parlare, e attraverso la radio trasmettevano solo «bau bau». Il cosmonauta si chiamava così perché partiva ad esplorare il cosmo: e cioè lo spazio infinito coi pianeti, le galassie e tutto quello che ci sta intorno. Un bel mattino partirono dalla terra tre razzi. Sul primo c’era un americano che fischiettava tutto allegro un motivetto jazz. Sul secondo c’era un russo che cantava con voce profonda «Volga, Volga». Sul terzo c’era un cinese che cantava una bellissima canzone, che agli altri due sembrava stonata Tutti e tre volevano arrivare primi su Marte per mostrare chi era il più bravo. L’americano infatti non amava il russo e il russo non amava l’americano, e il cinese diffidava di tutti e due. E questo perché l’americano per dire “buongiorno” diceva «how do you do» Il russo diceva: «3APABCTBYNTE». E il cinese diceva: «YJYJY!». Così non si capivano e si credevano diversi. Siccome tutti e tre erano bravi, arrivarono su Marte quasi nello stesso momento. Scesero dalle loro astronavi col casco e la tuta spaziale... Trovarono un paesaggio meraviglioso e inquietante: il terreno era solcato da lunghi canali pieni d’acqua color verde smeraldo. C’erano strani alberi blu con uccelli mai visti, dalle piume di colore stranissimo. All’orizzonte si vedevano montagne rosse che mandavano strani bagliori. I cosmonauti guardarono il paesaggio e si guardarono l’un l’altro, e se ne stavano ciascuno in disparte, diffidando l’uno dell’altro. Poi è scesa la notte. C’era intorno uno strano silenzio, e la Terra brillava nel cielo come una stella lontana. I cosmonauti si sentivano tristi e sperduti e l’americano, nel buio, chiamò la mamma. 1 Disse: «Mommy»...E il russo: «Mama.» E il cinese: «Ma-Ma.» Ma capirono subito che stavano dicendo la stessa cosa e provavano gli stessi sentimenti. Così sorrisero, si avvicinarono, accesero insieme un bel fuoco e ciascuno cantò le canzoni del suo paese. Allora si fecero coraggio e, attendendo il mattino impararono a conoscersi. Poi arrivò il mattino: faceva molto freddo. E improvvisamente da un ciuffo d’alberi uscì un marziano. A vederlo era davvero orribile! Era tutto verde, aveva due antenne al posto delle orecchie, una proboscide e sei braccia. Li guardò e disse: «GRRRR!» Nella sua lingua voleva dire: «Mamma mia, chi sono quegli esseri orribili?!» Ma i terrestri non lo capirono e erano sicuri che il suo era un ruggito di guerra. Era così diverso da loro che non erano capaci di capirlo e di amarlo. Si sentirono subito d’accordo e si schierarono contro di lui. Di fronte a quel mostro le piccole differenze scomparivano. Che importava se parlavano un linguaggio diverso? Capirono che erano tutti e tre esseri umani. L’altro no. Era troppo brutto e i terrestri pensavano che chi è brutto è anche cattivo. Così decisero di ucciderlo con i loro disintegratori atomici. Ma improvvisamente, nel gelo del mattino, un uccellino marziano che era evidentemente fuggito dal nido, cadde al suolo tremando di paura. Pigolava disperato, più o meno come un uccellino terrestre. Faceva davvero pena. L’americano, il russo e il cinese lo guardarono e non seppero trattenere una lacrima di compassione. E a quel punto accadde un fatto strano. Anche il marziano si avvicinò all’uccellino, lo guardò e lasciò sfuggire due fili di fumo dalla proboscide. E i terrestri, di colpo, compresero che il marziano stava piangendo. A modo suo, come fanno i marziani. Poi videro che si chinava sull’uccellino e lo sollevava tra le sue sei braccia cercando di scaldarlo. Il cinese si volse allora ai due amici terrestri “Avete capito?” disse: “noi credevamo che questo mostro fosse diverso da noi, e invece anche lui ama gli animali, sa commuoversi, ha un cuore e certamente anche un cervello! Credete che sia ancora il caso di ucciderlo”? Non era neppure una domanda da farsi. I terrestri avevano ormai capito la lezione: non basta che due creature siano diverse perché debbano essere nemiche. Perciò si avvicinarono al marziano e gli tesero la mano. Ed egli, che ne aveva sei, strinse in una volta sola la mano a tutti e tre, mentre con quelle libere faceva gesti di saluto. E additando la terra lassù nel cielo, fece capire che desiderava farsi un viaggio, per conoscere gli altri abitanti e studiare insieme a loro il modo di fondare una grande repubblica spaziale in cui tutti andassero d’amore e d’accordo. I terrestri dissero di sì tutti contenti E per festeggiare l’avvenimento gli offrirono una bottiglietta di acqua freschissima portata dalla terra. Il marziano tutto felice infilò il naso nella bottiglia, aspirò, e poi disse che quella bevanda gli piaceva molto, anche se gli faceva girare un po’ la testa. Ma ormai i terrestri non si stupivano più. 2 Avevano capito che sulla Terra, come su gli altri pianeti, ciascuno ha i propri gusti, ma è solo una questione di capirsi a vicenda.